Gariptir ki

Gariptir ki bir türlü yolumuzu bulamadık. Ama hep tükettik. Günleri ayları yılları. Yolumuz ve inandığımız gerçeklik uğruna imgemizdeki en kuytu mağaraları çağırıp sohbet ettik, beraber ağladık. Kafamızdaki soruları yaramızın kanında değil en gerizekalı dostlarda aradık. Bi sıkıntı geldi, paketimiz hep hazırdı. Bir çağırış bir resim geldi ondan bize olmayan. Ruhumuzu çeldi, yalnız ve baş kaldık resmi ile. Ne kadar geldikçe çizmeye çalıştık resmini. Ne yani? Yalan mı sizce? Merak etmeyin dünya o kadar üşengeçki verdiği yaraları üstüne bırak merhemi bir mendil bile uzatmıyor. Ve en deli sorular yine felsefenin çöplüğünde yine aklımızda atomun olağan üstünlüğü… Ne boş işler değilmi? Kafamız rahat yolumuz dar bile değil ki. Ne yolu be kardeşim? Sevgimizi tükettik te yaranın gül kokusu kanı, bir türlü yolumuzu bulamadık…